Op een regenachtige namiddag/avond hing er een grijze deken boven het veld van d’Olde Veste ’54. De druppels tikten op het kunstgras. Maar wie dacht dat het weer de training zou temperen, kwam bedrogen uit.
Tijdens de 3e small group training (in een reeks van 4), werd er wederom in kleine groepjes fanatiek gewerkt. Geen lange wachttijden, geen schuilen achter anderen, nee iedereen was voortdurend in beweging. In de ene hoek draaide een drietal een intensieve pass- en trapvorm, strak inspelend op techniek en extra aandacht voor de balaanname. Verderop werd in een viertal gewerkt aan omschakeling: balverlies betekende direct druk zetten, natte shirts plakten en bezwete koppies, maar niemand klaagde.
De regen maakte het spel zelfs scherper. De bal gleed sneller over het veld, aannames moesten zuiverder, communicatie luider. “Draai!” klonk het. “Handelen”. En tussen de buien door klonk gelach wanneer iemand uitgleed, maar direct weer opstond.
Het was precies waar small group training voor bedoeld is: veel balcontacten, hoge intensiteit en maximale betrokkenheid.
Een van de trainers keek tevreden toe. “Ook deze weersomstandigheden horen erbij,” zei hij. “Wedstrijden speel je ook niet alleen met zon.”
De woorden doen bijna denken aan een uitspraak van Johan Cruijff: “Voetbal is simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen.” En simpel was het niet, maar leuk en leerzaam was het wel.
Toen de training werd afgesloten, was het duidelijk: het weer had de pret niet gedrukt. Integendeel. Het had karakter getoond en waarschijnlijk karakter gevormd.
** Binnenkort de laatste small group training, deelnemers worden geïnformeerd.